Even stil moeten staan… terwijl alles in mij door wil

Ik zit op Ibiza.

Samen met mijn zoontje.

En eerlijk?

De eerste dagen vond ik het best lastig, niet om samen te zijn maar om te ontspannen.

Want niks doen…

dat is eigenlijk niets voor mij.

Ik ben altijd bezig.

Altijd in beweging.

Altijd aan het nadenken.

Nieuwe ideeën, nieuwe plannen, nieuwe stappen.

Mijn hoofd staat eigenlijk nooit uit.

Dus toen ik hier zat, op het strand…

en letterlijk in slaap viel…

dacht ik alleen maar:

wat gebeurt hier?

Want zelfs dát doe ik normaal niet.

Maar er kwam ook gewoon… niks.

Geen inspiratie.

Geen creatie.

Geen ideeën.

Alsof mijn hoofd even leeg was.

En misschien was dat ook precies wat er nodig was.

De eerste dagen voelde het een beetje onrustig.

Alsof ik iets moest.

Ik had namelijk een to do list mee 😊

Alsof ik “aan” moest staan.

Maar langzaam…

kwam er iets anders voor terug.

Rust.

Samen met Bram.

Van zwembad naar strand.

Van strand naar zee.

Skimboarden, snorkelen, vissen.

Lekker eten.

Gewoon samen zijn.

Geen moeten.

Geen druk.

Alleen maar momenten.

En na een paar dagen…

merkte ik dat het weer begon te stromen.

Niet zoals normaal.

Niet gehaast.

Niet vol ideeën die eruit moeten.

Maar rustig.

Vanuit een andere energie.

Ik heb mijn werkzaamheden weer een beetje opgepakt.

Een paar mooie samenwerkingen afgerond.

Bestaande dingen opgepakt.

Maar anders dan normaal.

Zonder druk.

Zonder haast.

En misschien is dat wel de grootste les.

Dat niet alles altijd “aan” hoeft te staan.

Dat rust geen stilstand is.

Maar juist ruimte maakt.

Ruimte om weer te voelen.

Om weer te zien wat belangrijk is.

En om daarna…

weer verder te gaan.

Misschien niet sneller.

Maar wel sterker.

En misschien herken je dit wel…

Dat je eindelijk even rust hebt,

maar dat je hoofd juist dan aan gaat.

Dat je normaal gesproken afleiding zoekt,

om maar niet te veel te hoeven voelen of nadenken.

Maar dit keer…

heb ik het eigenlijk gewoon laten gebeuren.

Veel tijd alleen.

Veel momenten waarin er niks hoefde.

En in plaats van daartegen te vechten,

heb ik het maar gewoon geaccepteerd.

Dat het soms gewoon is wat het is.

Geen oplossing.

Geen plan.

Geen afleiding.

Gewoon even zijn.

En misschien is dat wel moeilijker

dan altijd maar doorgaan.

Is dit herkenbaar voor jou?

Of kun jij juist heel goed ontspannen en loslaten?

Ik ben oprecht benieuwd hoe anderen dit ervaren.

Misschien is dit ook jouw reminder…

dat even stilstaan soms precies is wat je nodig hebt.

Liefs van Vanessa