Vooruit leven: over vertrouwen, obstakels en jezelf toestemming geven

Er zijn momenten in het leven waarop je niet ineens alles anders doet,

maar waarop je anders gaat kijken.

Dat is wat dit nieuwe jaar voor mij brengt.

Na het overlijden van mijn moeder, en eerder mijn vader, is er iets in mij verschoven.

Niet abrupt. Niet dramatisch.

Maar langzaam, laagje voor laagje.

Ik leef bewuster.

Ik voel meer.

En ik sta vaker stil.

Maar tegelijk is er iets anders ontstaan.

Een verlangen om niet alleen te dragen, maar ook écht te leven.

Om niet alleen door te gaan, maar ook te genieten van wat er al is.

Om succesmomenten niet meer weg te wuiven, maar ze toe te laten.

Ook de kleine.

She believed she could, so she did

Deze zin is jarenlang mijn houvast geweest.

Mijn affirmatie voor het leven.

En die klopt nog steeds.

Want geloven dat je iets kunt, is vaak de eerste stap.

Maar eerlijk?

Ik voel dat ik inmiddels een volgende laag heb bereikt.

Just f*cking do it

Niet vanuit haast.

Niet vanuit bewijsdrang.

Maar vanuit vertrouwen.

Minder twijfelen.

Minder wachten.

Minder bezig zijn met wat anderen ervan vinden.

Meer gáán.

Meer durven.

Meer leven in het nu.

Meer vooruit kijken, en minder achterom.

Want dit weet ik inmiddels heel zeker:

mensen vinden toch wel iets.

Of het nu goed gaat of niet.

Of je stilstaat of vooruitgaat.

Dus dan kun je maar beter trouw blijven aan jezelf.

Je leeft tenslotte voor jezelf – niet voor een ander.

Leven in plaats van overleven

Ik kreeg onlangs een reading van een medium die al jarenlang in mijn leven is.

Iemand die mij begeleidt als ik het zelf even niet weet.

De boodschap die ik terugkreeg, raakte me diep:

ik mag meer vooruit leven.

Meer genieten.

Meer ontvangen.

Meer vertrouwen op wat ik al heb opgebouwd.

Niet alleen groot dromen (dat doe ik al),

maar ook het succes laten binnenkomen.

Ik kreeg heel duidelijk door dat mijn ouders er zijn.

Dat ze me steunen.

Dat ze zeggen: ga maar, leef, wij staan achter je.

En of je daar nu wel of niet in gelooft, dat is helemaal oké.

Voor mij geeft het rust.

Het gevoel dat ik het niet alleen hoef te doen.

Obstakels… mijn second name

Er gebeurt dit jaar iets heel bijzonders.

In februari start er een samenwerking waarvan ik een paar jaar geleden oprecht had gedacht: dit gaat mij nooit lukken.

En toch… het staat nu voor de deur.

Volgende week, half januari, heb ik een belangrijk gesprek.

Zo’n gesprek waarvan je voelt: dit kan iets groots worden.

En ja, dat vind ik spannend.

Maar dit keer geen verlammende spanning,

eerder een rustig vertrouwen.

Als dit lukt (en alles in mij zegt dat dit gaat lukken),

dan is she believed she could, so she did

niet zomaar een mooie zin,

maar meer dan gelukt.

En eerlijk…

als er iemand ervaring heeft met obstakels, dan ben ik het wel.

Wat kan een mens obstakels hebben?

Voor sommigen is het een fase.

Voor mij voelt het soms als mijn second name. 😉

Verlies. Twijfel. Angst. Verantwoordelijkheid.

Weer opstaan. Weer doorgaan.

En tóch blijven geloven.

Niet omdat het altijd makkelijk was.

Maar omdat ik ergens diep vanbinnen bleef voelen:

er zit meer in mij.

De kracht van kleine woorden

Wat me keer op keer raakt, zijn de verhalen die ik van anderen krijg.

Vrouwen die jarenlang hebben gestudeerd,

een universitaire titel op zak hadden,

maar diep vanbinnen vastliepen,

en uiteindelijk kozen voor iets wat écht bij hen past.

Zoals het starten van een hondentrimsalon.

Vrouwen die zijn afgevallen,

maar vooral anders naar zichzelf zijn gaan kijken.

Moeders die de kracht vonden om achter hun kinderen te gaan staan,

juist omdat ze niet in het systeem pasten.

Omdat ze voelden: mijn kind mag zijn wie het is.

En zo vaak hoor ik dan:

“Die woorden hielpen me.”

“Die affirmatie gaf me net dat zetje.”

Dat is waarom affirmaties voor mij geen trend zijn.

Ze zijn ankers.

Zachte woorden met pit.

Herinneringen aan wie je bent, als je het even vergeet.

Waarom ik ze draag?

Ik draag mijn affirmatie-armbanden niet omdat ik iets mis.

Maar omdat ze me helpen herinneren.

Om vooruit te kijken.

Om niet bang te zijn.

Om te doen wat klopt voor míj.

She believed she could, so she did

houdt me verbonden met mijn dromen.

Just fucking do it

geeft me de moed om te gaan.

Voor wie dit leest:

Misschien herken je jezelf hierin.

Misschien sta jij ook op een punt waarop je voelt:

er zit meer in mij.

Dan hoop ik dat je dit meeneemt:

je hoeft het niet groots te maken.

Je hoeft het niet perfect te doen.

Maar je mag wel kiezen voor jezelf.

Steeds opnieuw.

Vooruit leven.

Met zachtheid.

Met lef.

Liefs,

Vanessa

La Luz Lifestyle

Trotse donateur Free a Girl